Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: Vespasian's government had been infamous
Notes
Display Latin text
Display Dutch text


Ovid XV Chapter 10: 391-417 Pythagoras' Teachings:The Phoenix
Next chapter
Return to index
Previous chapter
'Yet these creatures receive their start in life from others: there is one, a bird, which renews itself, and reproduces from itself. The Assyrians call it the phoenix. It does not live on seeds and herbs, but on drops of incense, and the sap of the cardamom plant. When it has lived for five centuries, it then builds a nest for itself in the topmost branches of a swaying palm-tree, using only its beak and talons. As soon as it has lined it with cassia bark, and smooth spikes of nard, cinnamon fragments and yellow myrrh, it settles on top, and ends its life among the perfumes. They say that, from the father's body, a young phoenix is reborn, destined to live the same number of years. When age has given it strength, and it can carry burdens, it lightens the branches of the tall palm of the heavy nest, and piously carries its own cradle, that was its father's tomb, and, reaching the city of Hyperion, the sun-god, through the clear air, lays it down in front of the sacred doors of Hyperion's temple. If there is anything to marvel at, however, in these novelties, we might marvel at how the hyena changes function, and a moment ago a female, taken from behind by a male, is now a male. Also that animal, the chameleon, fed by wind and air, instantly adopts the colour of whatever it touches. Vanquished India gave lynxes to Bacchus of the clustered vines, and, they say that, whatever their bladder emits, changes to stone, and solidifies on contact with air. So coral, also, hardens the first time air touches it: it was a soft plant under the waves.' Al deze dieren vinden hun begin in de andere dieren, maar één is er, een vogel, die zichzelf verwekt en baart. Phoenix genaamd bij de Assyriërs. Hij eet geen planten, geen graan, maar leeft van druppels hars en van amomumsap. En als hij zo vijf volle eeuwen heeft geleefd, bouwt hij hoog in een wiegelende palm of in een eikenboom zijn nest, werkend met klauwen en een altijd reine snavel en na het met lavendelgroen en zachte narduspluimen, stukjes kaneel en bruine mirre toegedekt te hebben, neemt hij daar plaats en vindt zijn einde in dat geurig bed, waarna een kleine Phoenix, die weer even lang mag leven - zo wordt althans verteld-, vanuit de vaderas verrijst. Zodra de nieuwe vogel kracht heeft om iets zwaars te tillen, maakt hij de takken van de boomtop lichter door het nest - zijn wieg en ook zijn vaders graf- eerbiedig weg te dragen hoog door de lucht, naar Heliopolis, waar hij het in de voorhal van het Zonneheiligdom opnieuw een plaats geeft