Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: No one sought promotion in that court by
Notes
Display Latin text
Display Dutch text


Ovid XV Chapter 16: 745-842 The deification of Julius Caesar
Next chapter
Return to index
Previous chapter
Though Aesculapius came as a stranger to our temples, Caesar is a god in his own city. Outstanding in war or peace, it was not so much his wars that ended in great victories, or his actions at home, or his swiftly won fame, that set him among the stars, a fiery comet, as his descendant. There is no greater achievement among Caesar's actions than that he stood father to our emperor. Is it a greater thing to have conquered the sea-going Britons; to have lead his victorious ships up the seven-mouthed flood of the papyrus-bearing Nile; to have brought the rebellious Numidians, under Juba of Cinyps, and Pontus, swollen with the name of Mithridates, under the people of Quirinus; to have earned many triumphs and celebrated few; than to have sponsored such a man, with whom, as ruler of all, you gods have richly favoured the human race? Therefore, in order for the emperor not to have been born of mortal seed, Caesar needed to be made a god. When Venus, the golden mother of Aeneas, saw this, and also saw that a grim death was being readied for Caesar, her high priest, and an armed conspiracy was under way, she grew pale and said to every god in turn: 'See the nest of tricks being prepared against me, and with what treachery that life is being attacked, all that is left to me of Trojan Iulus. Will I be the only one always to be troubled by well-founded anxiety: now Diomede's Calydonian spear wounds me: now the ill-defended walls of Troy confound me, seeing my son Aeneas driven to endless wandering, storm-tossed, entering the silent house of shadows, waging war against Turnus, or, if we speak the truth, with Juno, rather? Why do I recall, now, the ancient sufferings of my race? This present fear inhibits memory of the past: look at those evil knives being sharpened. Prevent them, I beg you, thwart this attempt, and do not allow Vesta's flames to be quenched by the blood of her priest!' Venus in her anxiety voiced her fears throughout the heavens, but in vain, troubling the gods, who though they could not break the iron rules of the ancient sisters, nevertheless gave no uncertain omens of imminent disaster. They say weapons, clashing among black clouds, and terrifying trumpets and horns, foretelling crime, were heard from the sky: and that the face of the sun, darkened, gave out a lurid light, over the troubled earth. Often, firebrands were seen, burning in the midst of the stars: often drops of blood rained from the clouds: Lucifer, the morning-star, was dulled, with rust-black spots on his disc, and the moon's chariot was spattered with blood. The Stygian owl sounded its sad omens in a thousand places: in a thousand places ivory statues wept: and incantations, and warning words, were said to have been heard in the sacred groves. No sacrifice was favourable, and the livers were found with cleft lobes, among the entrails, warning of great and impending civil conflict. In the forum, and around men's houses, and the temples of the gods, dogs howled at night, and they say the silent dead walked, and earthquakes shook the city. Still the gods' warnings could not prevent the conspiracy, or fate's fulfillment. Drawn swords were carried into the curia, the sacred Senate-house: no place in the city would satisfy them, as scene for the act of evil murder, but this. Then in truth Cytherean Venus struck her breast with both hands, and tried to hide Caesar in a cloud, as Paris was once snatched from the attack of Atrides, and Aeneas escaped Diomede's sword. Then Jupiter, the father, spoke: 'Alone, do you think you will move the immoveable fates, daughter? You are allowed yourself to enter the house of the three: there you will see all things written, a vast labour, in bronze and solid iron, that, eternal and secure, does not fear the clashing of the skies, the lightning's anger, or any forces of destruction. There you will find the fate of your descendants cut in everlasting adamant. I have read them myself, and taken note of them in my mind, and I will tell you, so that you are no longer blind to the future. This descendant of yours you suffer over, Cytherean, has fulfilled his time, and the years he owes to earth are done. You, and Augustus, his 'son', will ensure that he ascends to heaven as a god, and is worshipped in the temples. Augustus, as heir to his name, will carry the burden placed upon him alone, and will have us with him, in battle, as the most courageous avenger of his father's murder. Under his command, the conquered walls of besieged Mutina will sue for peace; Pharsalia will know him; Macedonian Philippi twice flow with blood; and the one who holds Pompey's great name, will be defeated in Sicilian waters; and a Roman general's [Note 1] Egyptian consort [Note 2], trusting, to her cost, in their marriage, will fall, her threat that our Capitol would bow to her city of Canopus, proved vain. Why enumerate foreign countries, for you, or the nations living on either ocean shore? Wherever earth contains habitable land, it will be his: and even the sea will serve him! When the world is at peace, he will turn his mind to the civil code, and, as the most just of legislators, make law. He will direct morality by his own example, and, looking to the future ages and coming generations, he will order a son, Tiberius, born of his virtuous wife [Note 3], to take his name, and his responsibilities. He will not attain his heavenly home, and the stars, his kindred, until he is old, and his years equal his merits. Meanwhile take up Caesar's spirit from his murdered corpse, and change it into a star, so that the deified Julius may always look down from his high temple on our Capitol and forum.'

Note 1: Roman general = Antony
Note 2: consort = Cleopatra
Note 3: wife = Livia

Event: Deification of Julius Caesar

Zo kreeg de buitenlandse god Aesculapius een plaats in Rome, waar Caesar later god zou worden. Caesar werd een god, niet zozeer zijn roem en al zijn zegenrijke veldtochten, als wel dankzij zijn onovertroffen zoon Augustus. Caesar heeft de Britten onderworpen, heeft zijn overwinningsvloot langs de Nijl gevoerd, heeft Jubas, oproerige Numidiërs en Pontus, dat trotse land van Mithridates, bij Rome gevoegd. Hij heeft meer triomf verdiend dan hij er gevierd heeft, maar is dit alles beter dan de vader van Augustus zijn? Want Augustus heeft heel wat verwezenlijkt door toedoen van de goden!

Venus zorgde ervoor dat Caesar tot een god verheven werd: zo kon zijn zoon meer dan een mensenkind zijn. Toen Venus zag dat Caesar zou vermoord worden, sprak zij elke god in haar nabijheid aan:

"Zeg, zie je wat daar allemaal wordt bekokstoofd? Met hoeveel valsheid men de man, die de enige overlevende is uit het Trojaanse huis, bedreigt? Waarom ben ik het steeds die zo bezorgd moet zijn? Eerst werd ik zelf getroffen door de lans van Diomedes; toen kon ik nog huilen omdat Troje slecht verdedigd werd en ik moest aanzien dat mijn zoon op jarenlange zwerftocht schipbreuk leed, moest oorlog voeren tegen Turnus - of beter gezegd tegen Juno - en tenslotte stierf… En dan spreek ik alleen van familieleed van lang geleden, terwijl mijn angst op dit moment te groot is om die oude pijn te voelen… Jullie zien toch hou men ginder al die valse plannen smeedt? Ik smeek jullie om hen tegen te houden en om die misdaad stop te zetten. Laat Vesta’s vuur niet uitgaan door een moord op Vesta’s priester!"

Venus sprak alle goden in de hemel aan, helaas zonder succes! Toch voelden ze met haar mee want hoewel geen enkele god de ijzeren besluiten van de zusters van het noodlot kan breken, zond men voortekens uit die de moord van Caesar voorspelden: kletterende wapens tussen donderwolken, dreigend klaroengeschal en fluitgeluiden in de lucht. Ook de zon scheen met een strak gelaat over de bezorgde landen. Soms leek het of er in de sterrenhemel fakkels brandden en wanneer het regende , vielen er vaak druppels bloed. Zelfs Lucifer keek somber, zijn uiterlijk was met zwarte vlekken bezaaid; ook de wagen van de maan was met bloed bespat. Op veel plaatsen hoorde je de droeve kreten van de uil, duizenden ivoren beelden huilden; dreigend klaaggezang en onheilswoorden klonken in gewijde tempelbossen. Zelfs de offerdieren brachten geen hoop want hun ingewanden kondigden eveneens groot onheil aan. Men zegt dat je ’s nachts op het forum, bij de tempels en op straat het gejank van honden hoorden en dat er schimmen van doden ronddwaalden. Heel Rome werd geteisterd door hevige trillingen.

Toch konden al die voortekens het noodlot niet stoppen en het complot niet verijdelen, integendeel, met getrokken zwaarden kwamen ze bijeen in de Curio - kennelijk de beste plek voor de moord! Maar toen uitte Venus met veel kabaal haar gevoel, ze sloeg zich op de borst en probeerde Caesar te omhullen met een wolk, zoals ook Paris lang geleden aan zijn Griekse vijand ontsnapte en Aeneas ooit ontkwam aan Diomedes’ zwaard. Maar Jupiter sprak tot Venus:

"Denk jij in je eentje het onverbiddelijke lot te kunnen buigen? Ga maar naar het huis van het drietal schikgodinnen; daar zie je het lot van alle mensen. Je zult er ook het lot van je familie zien, in onverwoestbaar staal gegrift; ik heb het zelf gelezen en onthouden, en ik zal ook jou de toekomst meedelen: Venus, de tijd van de man om wie jij zo bezorgd bent, is gekomen. Nu mag hij als een god ten hemel stijgen; hij zal tempels krijgen - jij moet daarvoor zorgen, Venus, via Augustus, zijn zoon, die na hem en in zijn naam als enige de last van de regering zal dragen en met ons de moord op Caesar krachtig zal wreken.

Mutina, de fel betwiste stad, zal hem om vrede smeken; Pharsalus zal voelen hoe sterk hij is; Philippi zal opnieuw doordrenkt worden van het bloed; Pompeius’ grootheid zal in de Siliciaanse zee ten onder gaan en Cleopatra, misleid door haar echtgenoot, zal ten val komen. Haar dreigementen dat Rome’s Capitool zal knielen voor Egypte, zijn loze taal. Alle bewoonde landen zullen in zijn macht zijn, zelfs de zee zal van hem zijn.

Als hij de wereld vrede heeft gebracht, zal hij ook aandacht besteden aan het recht en de wetten op een zeer menselijke manier hervormen. Het zal Augustus’ wens zijn voor het voortbestaan van zijn familie dat zijn zoon zowel zijn titels als zijn heerschappij zal overnemen, maar pas als hij de ouderdom van Nestor heeft bereikt, zal hij ten hemel stijgen naar de hem verwante sterren. Maar eerst moet je ervoor zorgen dat Caesars ziel bevrijd wordt uit het levenloze lichaam en een ster vormt die voor altijd boven het Capitool en het Forum zal stralen."