Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: For Otho's had been a neglected boyhood
Notes
Display Latin text
Display Dutch text


Ovid XV Chapter 17: 843-870 Ovid's celebration of Augustus
Next chapter
Return to index
Previous chapter
He had barely finished, when gentle Venus stood in the midst of the Senate, seen by no one, and took up the newly freed spirit of her Caesar from his body, and preventing it from vanishing into the air, carried it towards the glorious stars. As she carried it, she felt it glow and take fire, and loosed it from her breast: it climbed higher than the moon, and drawing behind it a fiery tail, shone as a star. Seeing his son's good works, Caesar acknowledges they are greater than his own, and delights in being surpassed by him. Though the son forbids his own actions being honoured above his father's, nevertheless fame, free and obedient to no one's orders, exalts him, despite himself, and denies him in this one thing. So great Atreus cedes the title to Agamemnon: so Theseus outdoes Aegeus, and Achilles his father Peleus: and lastly, to quote an example worthy of these two, so Saturn is less than Jove. Jupiter commands the heavenly citadels, and the kingdoms of the threefold universe. Earth is ruled by Augustus. Each is a father and a master. You gods, the friends of Aeneas, to whom fire and sword gave way; you deities of Italy; and Romulus, founder of our city; and Mars,father of Romulus; Vesta, Diana, sacred among Caesar's ancestral gods, and you, Phoebus, sharing the temple with Caesar's Vesta; you, Jupiter who hold the high Tarpeian citadel; and all you other gods, whom it is fitting and holy for a poet to invoke, I beg that the day be slow to arrive, and beyond our own lifetimes, when Augustus shall rise to heaven, leaving the world he rules, and there, far off, shall listen, with favour, to our prayers!

Event: Deification of Julius Caesar

Nauwelijks had Venus dit gehoord of ze stond al in het senaatsgebouw en zorgde ervoor dat Caesars ziel uit zijn lichaam werd bevrijd. Maar ze liet de ziel niet in de vrije lucht gaan: zij nam de ziel op en droeg hem in de richting van de sterren. Toen ze die vuurgloed vloeden branden, liet zij haar last gaan. De ziel vloog hoog voorbij de maan, als een stralende komeet die langs een wijde baan een sluier van vuur met zich meetrekt en sindsdien al de goede daden van Augustus bekijkt en blij is dat zijn zoon hem overtreft.

Hoewel Augustus streng verbiedt om zijn daden boven die van Caesar te stellen, is zijn faam gigantisch groot. De grote Atreus ging voor Agamemnon opzij, Saturnus voor Jupiter, en dat is pas een eervol voorbeeld hier, want Jupiter beheert de hemelburcht en het drievoudige heelal; Augustus heerst hier op aarde. Beiden zijn vader en bestuurder.

Ik richt me tot alle goden: tot de Penaten die Aeneas meebracht uit de brand, tot onze eigen goden, tot Romulus, onfeilbare vader van onze stad, tot Mars, vader van Romulus, tot Vesta, die aan Caesars haard geŽerd is, tot Apollo, evenhoog geŽerd als Vesta, tot Jupiter die het verheven Capitool bewoont en tot elke andere god die religieus geÔnspireerde dichters vermeld hebben! Ik vraag hen een ding: ik wou dat Augustus pas na mijn eigen dood zou sterven, pas na mijn dood zijn wereldrijk zou moeten verlaten en zal opstijgen naar de hemel, en dat hij van daar zijn biddend volk zou beschermen!