Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: A young man whose temper, naturally sava
Notes
Display Latin text
Display Dutch text
The Gallic War (De Bello Gallico) by Julius Caesar
Translated by Alfred John Church and William Jackson Brodribb
Book IV Chapter 23: Caesar in Britain. Landing problems.[55 BC]
Next chapter
Return to index
Previous chapter
These matters being arranged, finding the weather favorable for his voyage, he set sail about the third watch, and ordered the horse to march forward to the further port, and there embark and follow him. As this was performed rather tardily by them, he himself reached Britain with the first squadron of ships, about the fourth hour of the day, and there saw the forces of the enemy rawn up in arms on all the hills. The nature of the place was this: the sea was confined by mountains so close to it that a dart could be thrown from their summit upon the shore. Considering this by no means a fit place for disembarking, he remained at anchor till the ninth hour, for the other ships to arrive there. Having in the mean time assembled the lieutenants and military tribunes he told them both what he had learned from Volusenus, and what he wished to be done; and enjoined them (as the principle of military matters, and especially as maritime affairs, which have a precipitate and uncertain action, required) that all things should be performed by them at a nod and at the instant. Having dismissed them, meeting both with wind and tide favorable at the same time, the signal being given and the anchor weighed, he advanced about seven miles from that place, and stationed his fleet over against an open and level shore.

Event: Caesar in Britain

Caesar in Brittania. Landingsproblemen..

Na deze zaken geregeld te hebben liet hij, toen hij gunstig weer had gekregen om te varen, in het holst van de nacht het anker lichten, de ruiters naar een verder gelegen haven optrekken, aan boord gaan en hem volgen. Maar omdat er door hen iets te langzaam was gemanoeuvreerd, bereikte hij zelf ongeveer tijdens het vierde uur van de dag met de eerste schepen Britannia en zag daar bewapende troepen van de vijanden op alle heuvels opgesteld. De gesteldheid van dat terrein was dusdanig en de zee werd door de hoge klippen zo ingeperkt, dat vanuit hoger gelegen plekken met een projectiel op het strand doel kon worden getroffen. Hij vond dat deze plek helemaal niet geschikt was voor een landing en wachtte voor anker liggend tot het negende uur, opdat intussen de overige schepen er zouden samenkomen. Nadat hij de onderbevelhebbers en stafofficieren had bijeengeroepen, gaf hij te kennen wat hij van Volusenus had vernomen en wat hij wilde dat er gebeurde en drukte hen op het hart om, zoals de krijgskunst en vooral de oorlog ter zee dat vereisten, aangezien deze snelle en flexibele actie met zich meebrachten, alles op zijn wenken en met de juiste timing af te handelen. Hij stuurde ze naar hun post en toen hij op één en hetzelfde tijdstip gunstige wind en getij had gekregen, is hij na het geven van het sein en het lichten van de ankers ongeveer zeven mijl van die positie verder gevaren en liet zijn schepen op een open en vlak strand voor anker gaan.